Foto's en review Titan Run

Op zondag 13 september vond in Nijlen de 2^e editie van de Titan run plaats.?Aangezien ik vorig jaar ook deze run had gelopen maar deze makkelijk en matig vond was ik zeer benieuwd of de organisatie had geluisterd naar alle meningen van de vorige editie.?Ik kan alvast verklappen, ze hebben zich ditmaal goed verbeterd!

Op weg naar de start

Na 1 uurtje rijden namen we de afslag Nijlen en volgden we de route richting het evenement die dit jaar veel beter en duidelijker was aangegeven.?Ook het begeleiden naar de parking was goed geregeld.?Natuurlijk kan niet alles goed gaan en daardoor moesten we even wachten op onze startbewijzen maar dit werd goed verholpen en we mochten al vroeg starten.

Nadat we ons hadden omgekleed hebben we onze spullen in de auto gegooid en de autosleutel aan onze 4^e persoon gegeven die niet mee deed, dit omdat er geen garderobe is maar je een kleine locker kunt huren tegen betaling.

Speciaal toeschouwers/kinder obstakel

We mochten als 3^e wave starten en kwamen via de eerste bocht uit bij het eerste obstakel.?Hierbij mochten de kids met een waterpistool ons een mooi kleurtje geven door ons te bestralen met goede kleurrijke waterverf die niet verkeerd smaakte.?Na een vrolijke bui verdween de lach al snel toen we zagen dat we ons door een sloot met zwart water moesten banen.

Shockerend eng met een toefje dipsaus

Na deze zwarte ervaring mochten we tijgeren onder hekken waar stroomdraadjes hangen.?Normaal vind ik dit niet eng en pijnlijk maar 100m voor dit obstakel hoorden we het systeem al schokjes geven wat aangaf dat deze 100x harder stond dan afgelopen jaar.

Gelukkig hebben we zelf weinig schokken gehad maar bij de tweede ronde bleek dat iemand aan de stroom was blijven hangen omdat aan de onderkant van de draadjes haakjes hingen?

Vervolgens mochten we ons onderdompelen in een container gevuld met koud water waar je in het midden kopje onder moest.

Moe? Nee, maar wel een autoband

Kletsnat vervolgden we de run en warmden ons op door een rondje te rennen met een autoband.?Het opwarmen was van korte duur want meteen daarna moesten we via het water tegen de sterke stroming in een stukje overbruggen dat ons bracht bij de welbekende barbed wires, het kruipen/tijgeren onder prikkeldraad.?De prikkeldraad hing niet in richting die we gewend zijn maar deze crawl was een lange en pittige uitdagingen voor vele die dit parcours bestormden.

Na eentje volgen er meerderen

Rennend door het water beklommen we de pit die eruitzag als een modderheuvel.?Hoopvol sprongen we in de modder en vroegen om meer. En meer kregen we.?Zeker 10 mud trenches achter elkaar die steeds dieper waren en plakkeriger werden.

Door de rivier over de muren

De dijk kwam in zicht en we wisten dat we hier weer overheen moesten rennen.?Gelukkig was dit saaie stuk enorm ingekort ten opzichte van vorig jaar waarbij je heen en terug moest zonder enige uitdaging.?Met een sprintje nam ik mijn positie in tegen de muur en gooiden gevoelsmatig mijn lichte mederunners over de walls waarna ik zelf met brute kracht mijn eigen lichaam eroverheen wierp.

Raise the flag

Kruipend, springend en vallend over en onder reusachtige boomstammen gingen we richting finish, dachten we.?Dit jaar hadden ze niet alleen the mountain als spectaculair obstakel maar hier vooraf mocht je the leap of faith bedwingen.

We liepen het water in en moesten op armkracht proberen ons op te trekken waarna we met onze voeten verder omhoog konden klimmen.?Eenmaal boven zwaaiden we met de vlag en juichden andere DMM?ers aan die we konden zien. Daarna klommen we via rustig naar beneden via een houten ladder

Run, climb and splash

Geen sprong in het diepe maar een afdaling zouden we zeker maken.?Via een kleine zandheuvel kwamen we uit bij het laatste obstakel van deze ronde.?Met een krachtige sprint renden we de piramide omhoog en grepen naar een touw waarmee we makkelijker naar de top konden klimmen.?Na een laatste kreet plonsden we via een slide naar beneden en maakten ons klaar voor de tweede ronde.

I survived the Titan run

Na de tweede ronde sloegen we onze handen in elkaar en? begaven ons als echte strijders na de finish waar we een chocoshake/redbull kregen en een leuke medaille.

Conclusie

Positieve punten

goede bewegwijzering naar en tijdens de run
grotere en bredere obstakels
obstakels interessanter maar doenbaar voor iedereen
grotere route en geen te lange en saaie renstukken
goede verzorging en stand-by veiligheidsteam
vermaak voor de kinderen d.m.v. een toeschouwers obstakel

Aandachtspunten

garderobe i.p.v. locker systeem met een sleutel
gevaarlijke stenen bij een afdaling
haakjes en hardheid van stroom obstakel aanpassen/verwijderen
1 rondje i.p.v. 2 dezelfde

Hoe vonden jullie deze obstacle run? Laat hieronder in de comments je mening achter!

Foto’s

Wij gaan zo snel mogelijk alle foto’s verzamelen? Zelf foto’s gemaakt? Mail ze naar info@obstakels.com.

Oypo

Reacties

4 reacties op “Foto’s en review Titan Run”

14 september 2015
Steff Helsen
Voor het tweede jaar op rij stond ik gisteren aan de start van de Titan Run. Beetje een thuismatch voor ons. Het is ??n van de OCRs waarvoor we niet zo heel ver hoeven te rijden.
Ik was vrij laat ter plaatse omdat ik in de voormiddag nog gaan helpen was bij de kidsrun van de survivalclub waar ik geregeld mee train. Parkeren ging vlot (gratis!) en ik bijgevolg had ik nog driekwartier om men nummer op te halen en aan de start te verschijnen. Tijd genoeg zou je dan denken..
Het uitdelen van de nummers ging niet echt vooruit. De reden daarachter was me niet meteen duidelijk, maar over een rij van 20 personen hebben ze makkelijk 30 minuten over gedaan. Enkelband om en richting start dan maar.
De Titan Run profileert zich niet als een competitierun, alhoewel ze wel een tijdsregistratie hebben. Tot zover de logica.. Uiteraard staat er altijd wel enkele snelle atleten aan de start die er toch graag het maximum uithalen. Ik had gisteren al zwaar doorgevlamd bij Strong Viking in Gent dus zou vandaag wel zien wat het gaf..
Vorig jaar, bij de allereerste Titan Run was er redelijk wat commentaar gekomen op het lange stuk asfalt langs de Nete (lokale rivier). Verder zag het er toen wel veelbelovend uit. Beetje basic, dat wel, maar voor een kleine organisatie met beperkte middelen hielden ze goed stand. Dit jaar hadden ze meer dan 2000 lopers aan de start verdeeld over de 5km, 10km en de teamrun. De organisatie had in de weken ervoor ook al enkele primeurs gelekt en beloofde ons ook dat het ellendig lange loopstuk van vorig jaar verdwenen zou zijn. Hoera!
3..2..1.. Bang! En weg waren we. Met een 8-tal snelle jongens hadden we in no-time een redelijk voorsprong uitgebouwd. Het grote deel was hier dan ook voor hun plezier, remember.. We vlogen een vieze put water in, via touwen eruit. Direct mijn chip rond men enkel kwijt. Wat een rommel.. gelukkig had iemand hem opgeraapt. Aan de finish bleken heel wat lopers hem kwijt te zijn… Door naar de volgende hindernis. Damn elektriciteit.. 2 serieuze schokken gehad. Hij stond echt veels te hard.. Enkele onder ons namen de chicken lane, hun volste recht, maar wacht dan ook. Obstakels overslaan om zo een voorsprong uit te bouwen. Beetje lame, maar goed. Na even terug doorgetrokken te hebben waren we er weer bij. Container water in, kopje onder en weer door. Vervolgens kwamen we bij de autobanden. Eerste over een hele stapel heen, bekende hindernis en daarna met eentje in de nek een kleine 400m afleggen. Het was hoogtijd om eens te kijken wat ik nog overhad in de benen na gisteren. Na de banden ging ik meteen aan kop. De rivier in. Stroomopwaarts lopen, best zwaar. Daarna op handen en knie?n door de modder onder de prikkeldraad. De draden hingen in de verkeerde richting waardoor je niet echt laag hoefde te gaan..
Stukje lopen doorheen het veld richting de trenches. Deze waren wel mooi gemaakt! Hierna liepen we terug richt de rivier. Weer oversteken doorheen het water. Een hoge muur over. Hierachter lag een put water met een net in waarlangs je een steiger moest opklimmen. Zat goed in elkaar. Dan was het al bijna tijd voor de laatste hindernis. Een schans om op te lopen en jezelf omhoog trekken via een touw. Van boven naar beneden was een mooie glijbaan gemaakt van 45 graden. Best stijl. Je lande in een put water maar deze was veels te ondiep naar mijn mening. Kon je wel een lelijk pijn aan doen. Hierna nog zo’n rondje (2x 5km!!) Tijdens de tweede ronde heb k samen met men kameraad onze voorsprong verder uitgebouwd. Uiteindelijk als eerste over de finish gekomen in 51 minuten.
Al bij al een grote verbetering ten op zichte van vorig jaar. Van de faciliteiten ter plaatse heb ik niet echt gebruik gemaakt. Enkel het afhalen van de nummers, maar dat ging enorm traag. De locatie is niet zo heel bijzonder, maar de vele waterpassages maakte het wel pittig. Veiligheid kan beter. Er waren wel voldoende vrijwilligers, hulpverleners & duikers aanwezig, maar niet alle hindernissen waren even veilig. De elektriciteit stond naar mijn gevoel te hard.. Ben er zowiezo wel geen fan van. De landing bij de glijbaan mocht gerust wat dieper, …
Warming-up was niet aanwezig, maar is voor mij ook geen vereiste. Bewegwijzering was perfect. Voldoende modder afgewisseld door heel wat waterpassages. Prijs/kwaliteit is het een voldoende. Het is verre van de grootste/best georganiseerde run, maar het zit wel goed in elkaar. Gemotiveerde organisatie die rekening houdt met de reacties van de mensen gezien hun grote stap vooruit sinds vorig jaar. Het shirt was niet zo bijster mooi, dus zal snel tussen die veels te grote stapel – die ik zelden nog aandoe – andere shirts verdwijnen. De medaille was vrij basic. Alleszins al beter als die plastieke van vorig jaar, maar nog steeds as basic as can be..
Ik heb er wel van genoten. Blij dat ik nog eens deelgenomen heb. Veel positieve zaken gezien. Ook redelijk wat die nog kunnen verbeterd worden, maar ik twijfel er niet aan dat ze volgend jaar alweer een stap vooruit zullen zetten. Rome wasn’t build in one day.. Dat ze mij volgend jaar nog terug zien is niet zeker. Na tweemaal heb ik het daar wel een beetje gezien. Tijd om andere horizonen te verkennen.
15 september 2015
Ignace
Heb eveneens genoten van mijn eerste deelname aan de Titan Run te Nijlen, maar vind het mijn plicht om de organisatie er op te wijzen dat er nog heel wat te verbeteren valt op veiligheidspreventie.
Het obstakel met de electrische shocks wat ronduit gevaarlijk en ondoordacht. Ik was getuige van een zwaar incident met een deelnemer die ge?lectrocuteerd werd. Het heeft zeker 30 seconden geduurd vooraleer de stroom werd afgesloten om deze deelnemer vanuit het obstakel weg te halen. Een defibrillator, die hier op deze hindernis permanent aanwezig had moeten zijn ,werd na enige tijd aangebracht wanneer de ernst van de situatie duidelijk werd. Inmiddels werd de stroom opnieuw opgestart voor de volgende deelnemers…ongelooflijk! Mag ik trouwens informeren naar de huidige toestand van deze sportieveling.
Verderop was er ”the pit”, een manshoge modderpoel waar er niemand aanwezig was van de organisatie om in te grijpen wanneer iemand onwel wordt en onopgemerkt verdwijnt…
Rest er de glijbaan met een veel te ondiepe waterput waarin men terecht kwam gezien de hoogte en helling van deze schans. Heb menig loper met een enkelvertsuiking deze hindernis zien voltooien.
Dus is een herziening van de veiligheid ,prioriteit voor de organisatoren wil een derde editie een success zijn!
4 oktober 2015
M.Tiebosch
Belachelijk deze ACHTERLIJKE activiteit. Op het dierenasiel hadden wij tiental jaar geleden zo vaak leptospirose ofwel ziekte v.weil! WIE GAAT ER NU IN EEN WILD GEBIED, ziekten opdoen!!!??? GEWOON STOM. Ratten pissen en dat zakt in de modder en daar dan lekker doorheen baggeren! DAT ZE NUTTIG WERK GAAN DOEN! OUDERE MENSEN OF ZO HELPEN! DOEN ZE NOG IETS NUTTIGS!!!
31 oktober 2015
Glen Kiekens
Superleuke run.
Nooit moeten aanschuiven aan een obstakel. Uitdagende obstakels maar haalbaar.
Veel modder,enkel de douches mogen warmer. BRrrrr.

Foto’s en review Titan Run