Reviews Dirt Maniacs – The Crazy Edition

Ik had de zomer nog in mijn bol en dat was niet zo verstandig. Mijn review van mijn?tweede Dirt Maniacs.

Dirt Maniacs 2.0

Vorig jaar was de eerste editie van Dirt Maniacs rondom de Gaasperplas. Deze liep verre van vlekkeloos en we waren dan ook benieuwd naar The Crazy Edition. Iedereen verdient een tweede kans en dus ook Dirt Maniacs. De tweede editie is verhuisd naar de Ouderkerkerplas en we kunnen al direct vertellen dat hij een stuk beter georganiseerd was.

The Crazy Edition

Er waren een 6, 12 en 18 kilometer run welke over een uniek parcours van 12 kilometer gingen. Bij aankomst stonden er voldoende tenten waar je droog je spullen kon halen, om kon kleden en je tas veilig achter kon laten. Dit ging allemaal behoorlijk vlot en dat was een flinke verbetering. Ook zag ik al flink wat vrijwilligers, iets anders waar het in 2014 aan ontbrak.

Helaas waren en een flink aantal startwaves samengevoegd door het lage aantal inschrijvingen. Toch stonden we met een vrij vol startvak de warming-up te doen. De dame die de warming-up gaf was enthousiast en het was zeker lekker om even warm te worden. De DJ’s die de hele dag stonden te draaien zorgen ook voor een lekker muziekje bij het startterrein. Rond 12.00 uur mochten we door de regen weg voor de 18 kilometer over het nieuwe parcours en het splinternieuwe OCTC.

Het OCTC

Direct na de start mochten we het water al in en waren we direct nat. Nou ja, met die regen waren we toch al nat en die koude wind kwam ook behoorlijk hard aan. Na ongeveer 500 meter kwamen we al direct aan op het OCTC (Obstacle Course Training Center.) Over dit OCTC schreven we eerder al en zodra er meer nieuws over de opening is, lees je het hier als eerste!

Op het OCTC stonden denk ik zo?n 20 obstakels en dan tel ik die 20 net-iets-te-brede sloten nog niet mee. Monkeybars waar je naar boven moet klimmen, muurtjes, tijgeren, modder, meerdere balansbalken, schuine wanden, lange trenches, autobanden aan touwen, een indianenbrug, betonnen buizen, tonnen in het water, een liaan en nog meer. Wat direct opviel was het aantal fotografen dat aanwezig was. Leuk om terug te kijken en ze staan ook al snel online. Goed geregeld dus!

De vrijwilligers waren ook enthousiast. Zo enthousiast dat ze je regelmatig aan het werk zetten met extra burpees, jumping jacks of push-ups omdat je nog te vrolijk was. Een klein puntje van kritiek was dat we wel twee keer verkeerd liepen en dat het qua veiligheid af-en-toe een beetje gevaarlijk was met uitstekende buizen of rioolpijpen. Daar valt zeker nog winst te behalen.

En dan het water. Mijn god, wat was er veel water en drek. Dirt Maniacs deed wat dat betreft zijn naam eer aan. Het was niet zozeer de modder, maar vooral een vieze soort stinkende zwarte dirt waar we doorheen moesten. Alle sloten lagen ook vol met deze zwarte derrie en alleen bij het tijgeren en de behoorlijk lange trenches leek het meer op modder.

Onderkoeling, een wijze les

Van iemand die je al zeker 50 obstacle runs heeft gelopen, waaronder een aantal bijzonder koude, mag je aannemen dat hij zich goed voorbereid. Juist, dat had ik deze keer dus niet gedaan en dat bleek best fataal te zijn. Zaterdagochtend scheen er nog een lekker zonnetje en met de 20 graden van vrijdag nog in mijn achterhoofd had ik de zomer al in mijn bol. De Oudekerkerplas ligt ongeveer 13 kilometer van waar ik woon, dus ik had bedacht dat ik er wel lopend heen kon gaan. Dan had ik in ieder geval zeker mijn warming-up gehad.

Hardlopen in alleen een heatgear shirt en een zomerbroek ging heerlijk. Toen ik aankwam begon het wel een beetje te regenen en stak er een wind op. Toch besloot ik me niet om te kleden en mijn coldgear mock aan te trekken (die gewoon in mijn tas zat.) Fout 1: ik had de verkeerde kleding aan. Ik had beter naar onze kledingtips moeten luisteren.

Toen ik bij Dirt Maniacs aan kwam had ik in principe nog voldoende tijd om wat te eten en drinken. Zeker na mijn warming-up en met 18 kilometer voor de boeg zou dat niet onverstandig zijn. Er waren een aantal bekenden en in plaats van goed te eten en drinken heb ik gezellig met iedereen even bijgepraat. Fout 2: niet voldoende gegeten vooraf.

Nou kun je te weinig kleding dragen en niet voldoende gegeten hebben, er is nog een manier om warm te worden en dat is heel hard gaan lopen. Dan krijg je het warmer en droog je op. Dat was hier helaas geen optie. De eerste vijf kilometer bestonden non-stop uit obstakels en er zat veel meer water in dan gebruikelijk bij een run. Toen we bij drie watertonnen ook nog eens onder water onder de tonnen heenmoesten was het verval snel ingezet. Er was geen mogelijkheid hard te lopen, je werd constant drijfnat en er stond intussen een behoorlijk harde wind op mijn t-shirtje. Fout 3: het parcours niet bestuderen. Als ik alleen al naar de plattegrond had gekeken, had ik kunnen weten dat het parcours er zo uitzag en me daar beter kunnen voorbereiden.

Het gevolg? Na de buddy carry ging ik heel even bij de EHBO uit de wind staan en kwam ik erachter dat ik al ongecontroleerd aan het trillen was en moelijk uit mijn woorden kwam. En dat pas na vijf kilometer. De EHBO-er daar was niet al te best. Hij vond het wel amusant en gaf als tip dat ik een stukje moest gaan rennen, dan had ik zo weer warm. Toen twee andere runners er op stonden dat ik een thermodeken om moest kwam hij toch maar uit zijn stoel. Voor mij was het einde obstacle run, maar ik heb een hele leerzame les geleerd!

De rest van de run

De tweede helft van de lus heb ik gemist omdat ik onder een heerlijk warme douche ben gezet. Daar zijn overigens daarna nog behoorlijk wat trillende mensen onder gezet. Super dat deze er waren! Hopelijk kunnen ze dat ook regelen als er duizenden mensen mee komen doen. Wat ik van iedereen gehoord heb is dat er nog voldoende water en obstakels in het parcours zaten. Van timmeren en touwen tot aan ringen en meer. Oh, en natuurlijk nog meer water ;)

Het thema heb ik niet helemaal kunnen ontdekken, maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Ondanks dat ik maar de halve ronde gelopen heb, heb ik veel obstakels en modder gezien en heb ik kan ik vertellen dat het een behoorlijk pittige run was. Ik heb er ook echt wel van genoten ondanks de kou.

Conclusie

Het is erg jammer dat er zo weinig deelnemers waren. Dit kan komen door de minder goede editie vorig jaar. Er waren veel obstakels, er was zeker veel Dirt en modder en hij was echt wel pittig om te doen. Voor de ervaren obstacle runner zullen er veel bekende obstakels gestaan hebben, maar doordat het er behoorlijk veel waren vond ik dat geen probleem. Als het OCTC open gaat en de modder de zomer ingelopen wordt, dan is dat een bijzonder modderig stuk van het parcours.

Ook de logistiek was dit jaar een stuk beter geregeld. Hopelijk wordt deze stijgende lijn doorgezet naar een volgende, drukkere, editie. De omgeving leent zich er goed voor en met de snelweg (vanuit de trenches zwaaien naar de A2), de Ouderkerkerplas?en het OCTC is het een mooi gebied om te lopen. Laat die warme en zonnige editie maar komen!

Dirt Maniacs heeft de tweede kans gegrepen en heeft zeker potentie in de toekomst. Ook het OCTC heeft zijn visitekaartje afgegeven. De volgende editie is al aangekondigd en vindt plaats op 12 september. Thema? The Dirty Dancing Edition. Ideaal voor de?Dancing Mud Chicks. Die waren deze keer ook weer van de partij en maakten onderstaande vrolijke filmpje.