De Strongmanrun begon voor ons eigenlijk al op zaterdagavond, vanwege?de pre-party in De Budde in Nijverdal. Er trad een bandje op en er kwamen veel bekenden op af. De sfeer zat er goed en we ging na de band nog even naar een andere kroeg, waar op dat moment een DJ de meest geweldige en foute nummers draaide.
Zondag was iedereen alweer vroeg uit de veren, ?zoals dat hoort op campings. De repen, bananenbrood, bakken kwark en andere verantwoorde maaltijden verschenen langzamerhand uit de koelboxen. Er werden zelfs eitjes gebakken door chef-kok?Sjoerd en na alle tenten opgeruimd te hebben werd het tijd om naar Hellendoorn te vertrekken voor de run. Eenmaal in Hellendoorn werden we van de ene volle parkeerplaats naar de andere onvindbare parkeerplaats geleid en besloten we om de auto maar ergens neer te zetten en naar het terrein te lopen.
Het terrein was verdeeld in twee zones. De Runners Area ?waar je startnummer en goodiebag kon ophalen en kon douchen/omkleden. De Start/Finish Area met allerlei standjes van kleding, eten, drinken en uiteraard de start/finish. Het was erg druk bij de balie van de startnummers en het duurde dan ook even voordat we deze hadden. Vervolgens klaargemaakt, tas weggebracht en naar de start gelopen. Doordat alles zo lang duurde waren we er pas rond 12:45, het moment waarop eigenlijk de startvakken zouden sluiten. Gelukkig konden we nog net naar binnen glippen en ons voegen bij het team met de Dutch Mud Men vlaggen!
Tot de start om 13:00 werden we opgewarmd door de speaker met motiverende teksten, waves en opzwepende songs van de DJ. Om 14:00 was het dan zover, we liepen langzaam naar de start, waarna het nog even duurde voordat iedereen aan het rennen was. Het eerste stuk voerde ons door Hellendoorn waar we luid werden toegejuicht door de toeschouwers en daar waren ook de eerste obstakels: hooibalen! Na nog een stuk door het bos en een steile zandhelling kwamen we bij de eerste drinkpost na ongeveer 2,5 km. Het hoge tempo?hield al gauw op toen de eerste echte helling kwam in Hell?s Deep. Dat wat was de eerste kuitenkiller. Vervolgens kwam er een stuk met lage muurtjes door het bos en kwam je terug bij Hell?s Deep. Ditmaal mocht je naar beneden en dat ging ook lekker snel.
Nu volgde nog een stuk met veel lopen en wat lage muurtjes. Uiteindelijk kwamen we uit bij het eerste grote veld met spektakel: Sky-Fall, de enorme waterglijbaan! Nu pas werden we echt helemaal nat. Al snel volgde een modderbad en een elektriciteit-obstakel (House of Lightning). Hier konden we lekker doorlopen en de stemming zat er goed in!
Ik zal niet alles in detail vertellen, aangezien het dan een heel lang verhaal wordt, maar nu volgen nog wat hoogtepunten?.
- de Rubber-Yard. Shira en ik besloten een motorband mee te pakken?. Om vlak erna alweer spijt te krijgen toen we door een zwembad van 2+ meter diep moesten zwemmen.
- Bridge-Jump i.c.m. River-Cage, niet heel erg uitdagend.
- Slippery-Mountains. Dit waren echt lekkere trenches met diepe, zuigende modder!
- Monkey-Bars! Zegt genoeg?
- Crazy Corn. Hoe vaak krijg je nou de kans om door een ma?sveld te lopen?
Na een laatste water obstakel?zagen we de finish al in de verte opdoemen. We moesten echter nog even een aantal obstakels overwinnen, zoals de Rope-Ramp (godzijdank met touwen), Rat-Hole (nog even een laatste keer ontzettend vies worden) en Panic Room, waarbij ook gekozen kon worden voor de Pussy Lane met laag gespannen touwen zonder elektriciteit.
Het moment dat ik over de matten liep zal ik niet zo gauw vergeten. Ik was kapot, de motorband op mijn schouder deed pijn en ik had nog nooit 21 kilometer gelopen, maar ik heb het gehaald zonder blessures! Bij de finish ontvingen we een medaille, een flesje drinken en daarna volgde toch nog een obstakel, namelijk de wasserette. Daar werden we opgewacht door dames in rode overalls die ons in gingen soppen, waarna we door twee waterbakken moesten klauteren en d??rna waren we dan eindelijk op het veld en zagen we mede-DMM?ers.

Vaak is het allerlaatste obstakel de koude waterslang, maar dat was hier zeker niet het geval. We konden warm douchen in de plaatselijke sporthal (vrouwen) of een speciaal geplaatste tent (mannen). Dat was zeker een pluspunt! Na het douchen konden we de bonnen, die aan het startnummer zaten, inleveren voor fruit, drankje naar keuze en een ontbijtkoekreep, waar we zeker aan toe waren. Daarna was het helaas echt tijd om naar huis te gaan. Kortom, de FFSMR is zeker vooruit gegaan t.o.v. afgelopen jaar, maar er is ook nog ruimte van verbetering. Ik ben benieuwd naar 2015!
Foto’s: FFSMR (Facebook)














Geef een reactie