In navolging van vorige week, toen de EORC in Budel op het programma stond, gaat ook deze zondag de wekker al om 7.00 uur. Tijd voor 24 kilometertjes Dirt Maniacs met als afsluiter van het parcours de door Dirk Schrama goedgekeurde ?s werelds langste mud trenches!?Vol goede moed, maar toch met aardig was spanning, aangezien dit mijn langste run tot dusver gaat worden, stap ik in de auto richting de Gaasperplas in Amsterdam. Navi aan en gas erop ?..ow wacht trajectcontrole!
De reis en aankomst
Dit maal solo, aangezien m?n bootcamp maatjes en vrienden me voor gek verklaren. Echter volgens de Dutch Mud Men (DMM) Facebook pagina starten er minimaal 60 mede DMM samen met mij in het eerste startvak genaamd ?24on24 Dutch Mud Men?.? Aan gezelschap geen gebrek dus. De navigatie leidt mij keurig naar de Gaasperplas, maar ik zie verdacht weinig bordjes met iets dat lijkt op Dirt Maniacs. Dan maar stug blijven door rijden totdat ik opeens een finish lijn zie, enkele geparkeerde auto?s en de eerste DMM shirtjes! Bestemming bereikt lijkt mij zo. Volgens de info moet ik eerst nog even 5 euro?parkeerkosten aftikken, maar volgens mij ligt de parkeerwachter, in tegenstelling tot een stelletje mafkezen die 24 km modder gaan happen, wel nog lekker in zijn nest te ronken. Prima toch.
Veters strikken & andere voorbereidingen
Het is ondertussen 9.30 uur en het is nog verdacht rustig op het terrein. Zelfs de crew lijkt zich te verbazen over de aanwezigheid van de eerste deelnemers, maar een lekker bakkie koffie is gelukkig toch al wel te verkrijgen. Net als vorige week ook hier een vrij klein terrein, maar alle benodigde faciliteiten lijken er te zijn. Het inchecken is pas mogelijk vanaf 10.00 uur en is naar mijn idee wat aan de late kant. We besluiten de nabij gelegen tent om te dopen tot omkleed ruimte (achteraf bleek dit ook te kloppen!). Bij de bagagetent is echter nog geen crew te zien. Dus tasje al achterlaten lijkt een slecht idee. Pas na 10.30 uur kunnen we ook deze kwijt. We mogen de bagage zelfs een eigen plekje geven. Beetje vreemd, maar verder prima. Vanaf ongeveer 10.45 uur verzamelen we ons in het start vak. Richting 11.00 uur stroomt het vak aardig vol met mensen, waarvan ik schat zo?n 80% een DMM shirtje aanheeft. Ik vermoed dat er al met al uiteindelijk een kleine 100 DMM starten in de eerste wave. Het is echt enorm gaaf om al die DMM te zien! Qua warming up is het allemaal niet zo heel spannend. Er is in ieder geval muziek en bovenop ons eerste obstakel, een zeecontainer met hiervoor een aantal hooibalen, staat een crew member ons te motiveren.
Start en parcours
Uiteindelijk valt om 11.10 uur het startschot en gaat het los. In vol ornaat, met diverse DMM vlaggen bestormen we de eerste container. Ik sluit mij al snel aan bij een groepje van een man of 7-8 waaronder Danny en OCR deelnemers Alexander en Rudy. Het parcours begint goed en zwaar. Vooral het stuk waarbij je, via een touw, ?apen hangend? naar de overkant van de rivier moet is nog niet helemaal mijn ding. Het gaat mij zo langzaam af dat ik mij halverwege schuldig voel richting de persoon na mij en mij maar laat vallen?.of was dit nou gewoon een mooi excuus om los te kunnen laten? ;) Gedurende het parcours komen we diverse water elementen tegen en ook regelmatig obstakels die mij aardig zwaar vallen. Hoge muurtjes, veel klimmen in touwnetten en vooral het alternatief voor de monkey bars zijn af en toe aardige uitdagingen met name voor het bovenlichaam. De alternatieve monkey bars zijn trouwens erg leuk bedacht. Uit een touw zijn twee lussen gemaakt die aan een ronde balk hangen. Het is de bedoeling dat je met je handen in deze twee lussen gaat hangen en al slingerend de lussen en jezelf over de balk naar de overkant beweegt.
Parcours
Op papier zou het parcours moeten bestaan uit een stuk van 6 km met in het midden aan vast gezet een ?lus? van circa 6 km. Deze lus moeten wij als 24k renners dus 3x lopen ?. Op papier tenminste.
De eerste keer dat we het stuk lopen lijkt een deel van de crew te ontbreken en/of nog bezig te zijn met het afbakenen van het parcours middels rood-witte tape. Het kost ons in ieder geval aardig wat moeite de juiste weg te vinden. Daarnaast blijkt de lus geen 6, maar circa 4 km te zijn. Bij de start van deze lus staat ook de enige verzorgingspost waar stukjes banaan (deze waren echter volgens mij vrij snel op, want ik zag ze mijn laatste keer niet meer), stukjes sinaasappel en drinken in de vorm van isotone sportdrank te verkrijgen zijn. De tweede keer dat we het stuk lopen is de eerder nog ontbrekende (of door omstanders verwijderde tape) alsnog netjes aangebracht en staan er ook iets meer crew members bij de obstakels. Ook liggen er opeens boomstammen die we een stuk mee moeten sjouwen.
Lus na Lus na Lus na Lus (4x)
Op deze manier lopen we de lus uiteindelijk 4 keer i.p.v. de op papier aangegeven 3. Nou vind ik 2 keer hetzelfde stuk lopen niet zo erg, maar 3-4 keer wordt wel erg veel. Aan de andere kant vond ik de obstakels erg leuk en is het een makkelijke manier om kosten te besparen, zeker aangezien dit de eerste editie van Dirt Maniacs is. Al met al voor mij persoonlijk geen enorm storende factor. Sterker nog, dit maakt voor mij het laatste rondje vooral een mentale uitdaging waarin ik probeer het bewustzijn van de langzaam opkomende fysieke ongemakken te onderdrukken. Na deze lus 4 keer te hebben gelopen wacht er eindelijk onbekend parcours. Mijn energie niveau begint weer wat te stijgen en het bewustzijn van mijn licht optredende kwaaltjes juist wat te verminderen. Dan bedenk ik mij opeens dat er nog een uitdagend laatste obstakel wacht. Vreemd genoeg geeft dit echter juist nog wat extra energie.
Langste Mud Tranches van de wereld…
En ja hoor daar doemen ze eindelijk op? de lang verwachte mud trenches. Aan het begin staat er een motiverend bordje met de tekst ?nog maar 400 meter”. Daar waar ik eerst met moeite aan kon haken bij mijn mede lopers, schiet ik hier vooruit. ?Vedergewicht? zijn heeft blijkbaar toch soms zijn voordelen. Dan doemt daar een brede trench op gevuld met water waar ik in eerste instantie net tot mijn knie?n in de modder sta, maar twee stappen later sta ik ineens tot borsthoogte in de modder. Richting het einde volgen er nog wat trenches waar na afloop vermoedelijk wat schoentjes terug zijn te vinden. Je wordt hier namelijk flink vast gezogen in de modder. Maar ook deze doorstaan we prima. Na de laatste trench nog even mooi? maken *pun intended* en vervolgens met 4 man sterk de finish passeren.
Conclusie
Redelijk euforisch en in een betere mentale staat dan tijdens het laatste lusje ben ik erg tevreden, maar dit blijkt van relatief korte duur. Zelfs na 4 keer de ?net-geen-6km-lus? te hebben gelopen blijken we ?maar? 19,8 km te hebben afgelegd. Als je zojuist ?s werelds langste mud trenches hebt gehapt alsof ze je laatste avondmaal waren en als je denkt 24 km te hebben gelopen, dan is de kille waarheid toch een klein dompertje. Echter met 19,8 km in 2 uur en 15 minuten mag ik niet ontevreden zijn. Deze tijd bevestigt duidelijk de zwaarte van de obstakels, aangezien ik deze afstand tijdens de Strongmanrun in Belgi? in 2 uur deed.
Na afloop van de run heb ik eindelijk ook k
ennis mogen maken met Mr. DMM himself, Dirk Schrama. Tijdens onze recap van de race zien we een klein groepje DMM zelfs een doorstart maken en aanhaken bij een volgende wave. Als je 24 km verwacht dan zijn er blijkbaar ook echte diehards te er perse 24 willen lopen. Ook Toine is vandaag present, als DMM fotograaf. Echter met zoveel bekende en minder bekende DMM komt hij nauwelijks aan fotograferen toe volgens mij ;)
Positief
Al met al overheerst een positief gevoel aan de run. Alle benodigde faciliteiten waren simpel doch voldoende aanwezig. De doorstroming was super. Dit kwam volgens mij mede omdat na ons twee waves voor het 6 km parcours starten, welke niet in de lus instroomden en dus ook niet voor extra verkeer tijdens onze 2,3,4e herhaling van de lus zorgden. Volgens mij heb ik enkel de eerste paar 12 km waves deels gezien tijdens ons 3e en 4e rondje. Daarnaast waren de obstakels voor mij persoonlijk uitdagend en deels ook nieuw. De locatie zelf was prima en gezien het feit dat je in Amsterdam zit zelfs leuk te noemen. Maar kan absoluut niet tippen aan bijvoorbeeld de EORC van afgelopen week.
Verbeterpunten
Wat puntjes van kritiek zijn de slechte bewegwijzering tijdens het eerste rondje. Echter dit was het tweede rondje dan weer netjes verholpen.?Ook de afwezigheid van crew members bij sommige obstakels is, met het oog op de veiligheid, een punt van aandacht. Zeker gezien de technische moeilijkheid van sommige obstakels.?Daarnaast ben ik niet zo?n fan van 4 keer hetzelfde stuk lopen, maar zoals al eerder aangegeven, kan ik dit zeker een eerste editie begrijpen en stoorde ik mij er niet echt aan.?En na afloop had er wat mij betreft iets hartigs en wat water te drinken mogen zijn. Het 0,0% bier was leuk, maar niet echt iets voor mij.

Score
Uiteindelijke score is 3 uit 5, aangezien de potentie voor een leuke run er zeker is en ik de wel duidelijk aanwezige verbeterpunten een voor het eerst georganiseerde run wat minder zwaar aanreken. Echter met een oorspronkelijke prijs van 50 euro (de groupon en DMM-2-voor-1 actie niet mee gerekend) begeef je je als run toch richting het, voor Nederlandse begrippen, ?duurdere? segment en worden de verwachtingen daarmee toch automatisch wat hoger.
Volgende stop: Spartan Race zijn in London.
Mede DMM wederom bedankt voor een geslaagde run en wie weet tot in London?. Ooraa!



















Geef een reactie