Zaterdag 23 mei, 6.00 uur. Fuck wat gaat die wekker vroeg. Ik geloof dat ik een uurtje of 5 daarvoor de wekker nog had gezien. Ik ben veel te gespannen voor deze dag. Maar h?, bakkie cappuccino en een ontbijtje naar binnen en we staan er helemaal klaar voor. Mijn voorbereiding was redelijk, best nog wel wat kilometertjes kunnen maken en de laatste twee weken lekker rustig aangedaan. Ik voel me dan ook helemaal uitgerust en gemotiveerd. Vandaag staat de Iron Viking op het programma: 42 km, meer dan honderd hindernissen en een behoorlijk aantal hoogtemeters.
Voorgeschiedenis
Maar eerst even een stukje voorgeschiedenis. Voor dat ik begon met obstacle running was het verste wat ik ooit gelopen had een halve marathon. En dat was me zo goed bevallen (saai, gaap) dat ik gezworen had nooit een hele marathon te gaan lopen. Kort daarna kwam ik in aanraking met het OCR-virus. Via de DMM-pagina zag ik dat Mud Masters een try-out had gedaan met een marathon afstand. Na het evenement heb ik vol aandacht de review van Toine gelezen. Ik dacht toen nog: wat een gekken, wie gaat er nou voor zijn plezier 42 km door de modder ploeteren. Ik dus van zijn lang zal zijn leven niet!
Toch die marathon?
Tot vorig jaar een van mijn DMM-vrienden vroeg of ik zin had om samen met hem en nog een paar vrienden de Mud Masters Marathon te gaan lopen. Echt niet dacht ik toen nog, helemaal geen zin in. Maar zoals dit vaak werkt in zo’n groep wil je ook niet onderdoen voor je maatjes dus heb ik me toch maar over laten halen. En een dag later stond ik ingeschreven voor mijn allereeste marathon. In de aanloop hier naartoe kreeg ik er steeds meer zin in. Echter werd mijn planning helemaal op zijn kop gezet door het WK OCR . De marathon-afstand werd ingeruild voor een laatste rondje voluit knallen op de 19 km, twee weken voor mijn vertrek naar Amerika.
Iron Viking!
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en nu stond ik dan toch eindelijk aan de start voor de aftrap van die gruwelijke 42 kilometer afzien. De dag begon regenachtig, maar ik had al op buienradar gezien dat vanaf het startschot er geen regen meer naar beneden zou komen in Spaarnwoude. Ik vond het jammer dat er dit jaar geen Iron viking deelnemers shirts waren, zodat andere lopers konden zien dat jij de langste afstand liep. Maar gelukkig had Sofie een watervaste stift bij de hand en met de letters IRON op ons voorhoofd werd ook die onduidelijkheid weggenomen.
Van start
Om 9.30 klonk het startschot en samen met Sanne begon ik aan onze lijdensweg naar Walhalla. Ik vond het in het begin heel moeilijk om niet te hard van start te gaan. Ik ben echt een racer en eigenlijk helemaal geen langeafstandloper. Ik wist dat Sanne hier veel beter hier was, want ondanks mijn pogingen om af en toe wat harder te gaan bleef hij een mooi constant tempo vasthouden. Zeker de eerste ronde had ik het gevoel dat ik continu met de handrem erop aan het lopen was, maar ik wist ook dat ik hier in het laatste deel de vruchten van zou plukken.
Gezellig onderweg
Onderweg was het trouwens ook echt gezellig, veel bekende gezien en dat maakt dat ik ook echt kon genieten van de run. Het scheelt natuurlijk ook dat de run georganiseerd werd door Strong viking, dus dat betekent gegarandeerd leuke hindernissen en uitdagingen. Want hoe vaak ik ook al een Strong Viking heb gelopen, ik blijf genieten van hindernissen als The Iceman en de monkeybars. Die laaste had ik trouwens nog een appeltje mee te schillen want tijdens de Mud editie gleed ik met mijn koude natte handen uit en plonsde ik in het water. Dat kan dus echt niet met mijn staat van dienst. Maar zoals eerder gezegd, de motivatie was hoog en ik heb met een smile op mijn gezicht twee maal een perfecte demo monkeybar neergezet. Een van mijn favoriete onderdelen tot nu toe, is de uit het WK overgekomen Platinum?Rig. Ik vind deze vooral zo gaaf omdat hij iedere keer weer net iets anders is. Je weet dus van te voren niet welke techniek je moet gebruiken.
Flying Ragnar
Een hindernis waar ik heel erg naar uitkeek was de ?Flying ragnar?. We zijn al vaak geteased met filmpjes, maar dit werd de eerste keer dat we hem ook echt uit mochten proberen. En ik moet zeggen, hij is helemaal te gek! Nu was ik heel blij met de marathon afstand want dit betekende dat we hem twee keer mochten doen, woehoee! Verder was het voor mij ook de eerste keer dat ik door de indoorskihal mocht rennen. Hoe gaaf is het om met een buitentemperatuur van 15 graden toch door de sneeuw te kunnen kruipen!
Voeding onderweg
Dan weer even terug naar de race. Ik was wat betreft eten en drinken goed voorbereid. Want ik had gezien dat er verschillende verzorgingsposten onderweg stonden. Dus ik had alleen een nood voorraadje meegenomen om wat aan te kunnen vullen mocht dit niet genoeg zijn. Aan de meegenomen halve liter Isostar, 2 repen en 2 gelletjes had ik dan ook voldoende. Het was misschien wel fijn geweest als er voor de marathon lopers een waterpostje was geweest bij start/finish, want hier zijn we 4 keer langs gelopen. Andere oplossing zou zijn een tafel waar de lopers zelf een voorraadje eten en drinken neer kunnen leggen. Dit heb ik eerder dit jaar in Engeland gezien en werkt zeer goed.
Samen naar de finish
In de tweede helft van de race sloten Dave, Jeff en Rudy bij ons aan en hebben de rest van de route gezamenlijk gelopen. Ik had verwacht dat ik op zo’n afstand mezelf wel een paar keer tegen zou komen, maar door dit gemotiveerde topgezelschap en de goede omstandigheden vlogen de kilometers voorbij. Aan het eind was de snelheid er wel een beetje uit, maar zonder noemenswaardige problemen kwamen we nog ruim binnen de 6,5 uur over de finish.
De medaille!
Met trots mocht ik daar mijn Iron Viking medaille in ontvangst nemen. “Yes i have nailed my first OCR marathon!” Dit was zo veel leuker dan ik vooraf verwacht had. Dus wie weet komt er nog wel eens een vervolg op dit avontuur. Eigenlijk viel mij de spierpijn na de run ook wel mee, echter heb ik toch ergens mijn pols mee geblesseerd. Nu maar hopen dat deze snel wil herstellen want mijn agenda staat voorlopig nog gevuld met te veel leuke uitdagingen.
Vikings bedankt!
Als laatste even een dankwoord aan iedereen die dit avontuur mogelijk heeft gemaakt: Strong Viking die weer een fantastisch evenement heeft neergezet, de vrijwilligers die ons onderweg hebben aangemoedigd, de overige deelnemers die ons heel veel respect hebben gegeven onderweg door ons succes te wensen en waar nodig voor lieten gaan en als laatste Sanne, Rudy, Jeff en Dave voor het plezier onderweg waardoor de pijntjes onderweg werden vervangen door een flinke dosis humor.
Op naar de volgende!
Zelf meedoen aan Strong Viking? Kijk dan op onze speciale Strong Viking pagina?en schrijf je snel in!
Foto’s
Uitslagen
De uitslagen komen ongeveer komende vrijdag online. Dan zullen we ook over de WK-kwalificatie en Competitie berichten.
Bedankt voor de foto’s OCR Foto’s
Geef een reactie