We hebben al jullie reacties, meningen, comments en reviews gelezen. Dank daarvoor! Uiteraard hebben we zelf ook meegedaan. Hieronder de review van Dimitri die de 19 kilometer heeft gelopen.
Review Strong Viking Mud Edition
De pijn galmt na. De heerlijke, zalige en verdovende pijn die zich nog niet duidelijk beperkt tot
vaste plekken maar een beetje door mijn hele lijf lijkt te zwerven. Wat was het weer zwaar,
wat was het weer fantastisch, de Strong Viking Mud Edition 2015.
Dat de lente is begonnen is niet te merken terwijl de horde Vikings door de ijs-ijs-ijskoude
modder beukt, en nadat we de eerste obstakels lachend doorstaan begint langzaam een
soort sloomheid over mijn brein te komen. Een aantal bekende en geliefde obstakels komen
snel langs, waarbij de Platinum Rig een grotere uitdaging blijkt te zijn dan je zou denken als
je het ziet: daar hang je dan halverwege, gelukkig wel aan twee handen, terwijl bungelend
voor je neus je maatje probeert uit te zoeken hoe je in hemelsnaam aan een gladde verticale
staaf moet blijven hangen. ?10 burpees als je de grond aan raakt!? brulde de meneer naast
het stalen gevaarte, en er waren aardig wat Vikings aan het burpee-en. De nieuwe castlewalls,
die we vervolgens tegenkwamen, vond ik een grote verbetering op de oorspronkelijke
rechte muren. Het was alleen misschien leuk geweest als er nog wat modder onderin had
gelegen waar een falende viking in was komen te kletteren. En heerlijk was het ook om even
een mede-Viking te lijf te kunnen gaan met schild en wapen.
Kort hierop volgde de inmiddels bekende en gevreesde Iceman. Koud, koud, koud!?Door de extreme (weers)omstandigheden en het zware parcours heeft Strong Viking?in overleg met de medische dienst besloten The Iceman (in verband met de kans op onderkoeling) uit de run te halen.?Ik kan de Vikings die denken
dat ze iets gemist hebben gerust stellen: elk water obstakel er na was minstens zo koud als
de Iceman. Ik had, bij wijze van experiment, mijn shirt maar even uitgetrokken zodat ik niet
doorweekt met ijswater door zou moeten rennen. Het resultaat van mijn experiment was dat
ik de eerste honderd meter na het ijsbad al rennende mijn DutchMudMen compressie
longsleeve over mijn hoofd probeerde aan te trekken tot groot vermaak van omstanders. Mijn
advies: hou je shirt aan en ren lekker door. Koud en nat ben je toch al.
En toen had er in het parcours iets moeten staan waar ik me bijzonder op had verheugd: de
Flying Ragnar. Man, wat leek me dat gaaf! Ik besefte me pas op het einde dat ik hem
helemaal niet was tegen gekomen. Waarom precies is me niet geheel duidelijk, maar ik moet
hier toch, als eerlijke reviewer, een wenkbrauw over optillen in de richting van de organisatie.
Zulke gave teasende filmpjes, en dan blijft het feest uit! (Ik hoop dat ik hem niet gewoon per
ongeluk voorbij ben gerend met mijn shirt half over mijn hoofd.)
Wel noemenswaardig waren de hamers waarmee een flinke boomstam opzij geslagen moest
worden. Een heerlijke geur van vers gespleten hout hing in de lucht, en niks is een betere
uitlaatklep dan even flink te keer gaan met een grote hamer. Oo-rah! De wind stak op en
sneed door de modder heen die nat en koud bleef hangen. Stilstaan werd steeds een
slechter idee. Gelukkig nam een deel van de route ons mee door een hele gezellige
koeienstal waar de beesten half-ge?nteresseerd kauwend naar de hordes moddermensen
keek die langs stroomden.
Tussen dunne bomen in waadden de Vikings vervolgens door een moeras van iets bleker
slijk waarin, zo wordt gefluisterd, de organisatie stiekem hier en daar extra putten zou hebben
geschept. Expres of niet, ik zag menig een Viking om me heen plots tot aan de borst in de
modder wegzakken. De afstand was aanzienlijk en het schiet niet echt op als je niet weet
waar je de volgende stap in zet. Als de modder niet ongeveer op het vriespunt was geweest
hadden we het er zeker warm van gekregen. Door bulderend door de modder en de regen
kwamen we de trenches door, waarbij we al snel ontdekten dat ijskoude modder beter plakt
en langer koud blijft dan ijskoud water. Brein ging nog een tandje slomer.
De volgorde van de obstakels was uitdagend, waarbij voor de 19km BEAST Vikings
bijvoorbeeld de monkeybars vrij laat langskwamen. Vol zelfvertrouwen dook ik naar boven en
slingerde ik naar het midden. Mijn onderkoelde slome brein registreerde niet helemaal hoe
weinig gripkracht ik nog overhad in het midden, en precies op het hoogste punt in de nok
stopte mijn handen met werken en kwam ik in een rechte lijn naar beneden gedonderd, de
nok uit en het water in. Dat was ongeveer het moment waarop bijna alle spiergroepen in mijn
rechterbeen in een rots-harde kramp schoten. Lopend met stijf rubberen benen kwam ik aan
bij de Walhalla Steps en voor het eerst in mijn Strong Viking carri?re vroeg ik me voor een
seconde af of ik hem wel op zou komen. Halverwege keek ik onder me en zag een mede-
Viking ook volledig op slot slaan van kramp, maar zich toch dapper vermannen en door
klauteren. En daar sta je dan uiteindelijk, in Walhalla.
De vergelijking met de Brothers Editie van 2014 is gemakkelijk te maken: minstens zo koud,
en met veel meer modder dan we verwachtten maar des te groter is de overwinning aan het
einde. Over dat einde is wel een puntje van kritiek op zijn plaats: de douches waren klein en
gaven een zwakke straal koud water. De omkleed tent was ook zeker te klein, hoewel de
warme lucht die naar binnen gepompt werd heel welkom was. Het is jammer dat het weer en
de kou het niet toelieten dat de glorieuze Vikings nagenieten op het Walhalla terrein, maar
dat zou bij de aankomende (warmere) edities geen probleem mogen zijn. Mits de organisatie
Walhalla echt een aantrekkelijk terrein maakt, natuurlijk.
Deze editie is zeker niet voor de zwakkere Vikings, en ik heb immens respect voor de firsttime
Vikings die hem glorieus hebben volbracht. Of het nou dames of heren zijn, ze zijn in
ieder geval Strong, strong, strong Vikings. Oo-rah.
Inschrijven Strong Vikings – Alle foto’s – Uitslagen – Obstakels.Competitie
Geef een reactie