Nieuwe obstacle runs lijken als paddenstoelen uit de grond te schieten. Dat is natuurlijk geweldig, maar het maakt het niet makkelijker om te kiezen welke nieuwkomers het waard zijn om te bezoeken. Gevestigde en gelauwerde runs zoals de Strong Vikings en MudMasters maken het niet makkelijk voor nieuwkomers, en er is toch echt iets speciaals nodig om je te onderscheiden van de rest.
Een berg bijvoorbeeld.?Een hoge, stijle, bebosde, modderige berg vol obstakels en grotten. De Cavemanrun wist zeker te prikkelen met de belofte van obstakels gecombineerd met extreme hoogtemeters.
De grappige vergelijkingen met?Goedemorgen Nederland?konden even niet onderdrukt worden.
Aankomst in Valkavemanburg
Een kleine week na de Strong Viking Water Edition, nog met na-gonzende been en bilspieren, vertrokken wij met vijf mensen ingeblikt in een kleine peugot richting het dramatisch mooie Limburg in veel beter weer dan we verwacht hadden.?Bij aankomst maakte de Cavemanrun een goede eerste indruk, parkeergelegenheid rond de Cauberg was prima en het terrein makkelijk te bereiken. Toeschouwers hadden het zich comfortabel gemaakt op terrasjes langs het parcours, kleine tafeltjes met gezellige drankjes, een hilarisch contrast met de bezweette bemodderde runners die langs kwamen gesjokt. Een grote gymzaal met omkleed en douche gelegenheid maakte het makkelijk om vlot met startnummer en een wel erg groot aantal niet heel relevante foldertjes klaar te staan voor de uitdaging.
Warming-up? Meer Lauwing-up
Toch met een kleine vleug angst voor die enorme berg die zo groen en verraderlijk op rechts lag begon het startvlak aan de warming up. Nu is er een spectrum van intensiteit waarin instructeurs kunnen vallen als het gaat om warming ups. Waar de dame die de Strong Viking opwarmde zo intens was dat ze alleen nog wat oergeluiden uit haar strak aangespannen keel kreeg (“HAK! HAK! HAK!”) leek het bij de Caveman warming up even of iemand per ongeluk de radio had verdraaid naar een rustig praat programma. De grappige vergelijkingen met Goedemorgen Nederland konden even niet onderdrukt worden. Er werd nog net niet gesuggereerd om er even een stoel bij te pakken. Toch een minpuntje, want zeker bij het vooruitzicht op die intimiderende berg was wel meer nodig om dat heerlijke meeslepende massale enthousiasme los te maken.
GO!
Eenmaal losgebarsten uit het startvlak waren we de hoek nog niet om of we mochten ons door een stellage manoeuvreren waar uit alle hoeken water spoot. Een erg verfrissend begin, en erg leuk voor de toeschouwers aan hun tafetjes , de berg onverbiddelijk op links. Het voglende obstakel was?een lage brug door water, die behoorlijk gammel leek. ?Aangezien we dit rondje twee keer mochten doen was ik blij dat er zowiezo ergens nog een spoelmoment zou zijn. Want wie weet hoe veel modder er in die berg past?
Caveman?obstakels
Van de obstakels die volgden, stroomdraden (die wel wat harder mochten staan, trouwens), modder trenches, hooibalen, bandenvelden, zandzakken, muren (nouja, 1 grote doos) waren er helaas maar een aantal opvallend leuk aangepakt. Zo een schuimbad voegt zeker wat toe, vooral aan het rennen terwijl je vol hangt van schuim wat een erg dramatisch visueel effect heeft voor de renners achter je. De monkeybars kwamen uit op een verhoogd podium waar boven weer een DJ aan het draaien was, wat meteen uitnodigde om een paar kleine danspasjes te doen voor het verder rennen. Erg leuk om met monkeybars ook echt naar een tweede gebied te gaan en niet alleen maar over een moddersloot heen!
Cauberg op, pffffff
Het grootste obstakel, echter, was die berg. Die hoge, nare, stijle berg. Trappen, bospaden, bossen, prachtig uitzicht over de heuvels, nog meer paden. Uitputtend en vreselijk zwaar voor iemand die vooral op de obstakels heeft getraind. En toch miste hier iets. Er waren veel kansen om nog meer uit de berg te halen, zeker als het om een obstacle run gaat. Waarom niet iets de berg op slepen? Waarom geen creatieve obstakels met katrollen, touwen, blokken, modder of klimmen? het was toch vooral gewoon over de berg heen rennen. Hier had meer creativiteit in gekund, de berg bleef, hoe uitdagend van zichzelf ook, niet volledig ontwikkeld.
Grotten van de Caveman
Dat geld alleen voor de buitenkant van de berg. Want eenmaal in de grotten (na een verfrissend drinkwater momentje) gebeurde er iets wat ik niet had zien aankomen. De vierkante, koele steen-stoffige gang waar we door renden mondde uit in hogere gewelde gangen en toen plots in een pikdonker, bizar verlicht tafereel. Zonder amper een hand voor ogen te kunnen zien renden we lang?de zijwaartse grote?gekleurde projecties op de muren van de grotten, in ontzag en verwondering. Muziek van Ludovico Einaudi versterkte de mysterieuze sfeer, en op sommige momenten viel elk licht weg en moesten we even stil staan om niet tegen een muur of elkaar op te knallen. Heel indrukwekkend.
Aan de andere kant van de grot wachtte ons, naast een keiharde overgang naar zonlicht, een vreselijke klim de berg op. (Extra leuk als je weet dat je em straks weer mag doen). Nogmaals- erg zwaar voor mensen die niet trainen op duurloop, een grote uitdaging!
Conclusie & Verbeterpunten
Bij de finish, na een hard, hard nodig sportdrankje, konden we onze overwinning op de berg vieren met een heerlijk biertje en een hapje, dit keer aan ons eigen gezellige tafeltje. Hoe de douches de lading modder hebben kunnen afvoeren vraag ik me af, maar het feit dat er douchegelegenheid was maakte ons erg blij, zeker met de lange rit naar huis in ons kleine, kleine peugo’tje.
De Caveman run onderscheid zich van alle andere starters door die vreselijke maar oh-zo-mooie terror berg. Helaas bleef het op een aantal uitzonderingen na bij vrij standaard obstakels, en lijkt er nu nog te veel op vertrouwd te worden dat die berg op zichzelf al genoeg ‘obstakel’ is. The devil is in the details, en de Cavemanrun had meer aangekleed mogen zijn. In die prachtige grotten bijvoorbeeld hadden wat echte Cavemen kunnen rondlopen met grote (rubberen?) knuppels om de runners tegen te houden, misschien in wat berenvellen? Bij deze eerste editie waren er wat kinderziektes merkbaar, maar toch voelde het wel als een succes. Als Caveman even flink gaat brainstormen over creatieve invulling en aankleding en een goede uitwerking daarvan bovenop die berg gooit, zou deze run wel eens een hele serieuze kunnen worden. Want man, wat voel ik mijn benen en billen…
Zelf je mening achterlaten? Dat kan in dit bericht:??Alle feedback is welkom zodat de runs in Nederland steeds beter worden. Jezelf op de foto terugvinden doe je hier.
Geef een reactie